Glas laat zich niet verbuigen: een achterwand in Kerkdriel en drie stopcontacten

Mijn werk bestaat uit kijken naar muren. Ik meet glazen achterwanden in, al een jaar of twaalf, en ik sta meestal in een keuken op het moment dat de kasten er net in hangen en het werkblad erop ligt, maar de muur erboven nog kaal is. Met een laser, een rolmaat en een schrift met ruitjes teken ik precies uit waar het glas komt en waar er gaten in moeten. Dat schrift is het belangrijkste wat ik bij me heb.

Wat de meeste mensen niet weten, is dat het glas na mijn bezoek wordt gehard. En gehard glas kun je daarna niet meer zagen, boren of bijslijpen. Wat er dan niet in zit, komt er ook niet meer in. Elke uitsparing voor een stopcontact moet dus vóór die tijd op de millimeter kloppen.

Een nieuwbouwhuis vlak bij de Zandmeren

Begin oktober stond ik in Kerkdriel, in een nieuwbouwwoning op een paar minuten fietsen van de Zandmeren. Een jong stel, Daan en Sanne, met een strakke donkergroene keuken en een werkblad van composiet. Achter het blad moest een plaat gelakt glas komen in bijna dezelfde kleur groen, van hoek tot hoek, tot onder de bovenkasten. Mooi plan.

Er zaten drie dubbele stopcontacten in de muur, plus een doos voor de afzuigkap. Ik begon zoals altijd met de vraag of dit hun definitieve plek was. Sanne keek Daan aan. Daan keek naar de muur. Dat is meestal geen goed teken.

Het bleek dat ze het linker stopcontact eigenlijk twintig centimeter verder naar de hoek wilden, waar de koffiemachine zou komen. En de doos voor de afzuigkap zat nog op de hoogte van de oude tekening, voordat ze voor een andere kap hadden gekozen. Allebei geen ramp, als je het nu bedenkt. Maar als ik op dat moment mijn maten had doorgegeven, had er drie weken later een plaat glas gestaan met een gat op de verkeerde plek. We spraken af dat ik pas terugkwam als alles definitief zat, en Daan heeft diezelfde middag nog een elektricien Kerkdriel gebeld.

Wat er gebeurt als het te laat is

Ik heb het vaker gezien dan me lief is. Een stopcontact dat na het inmeten nog drie centimeter wordt verschoven, door een elektricien die van niets weet. Het glas komt binnen, past niet, en dan zijn er maar twee wegen. Een nieuwe plaat laten maken en weer weken wachten, of een afdekraam dat net niet het hele gat bedekt, zodat je elke dag een randje kale muur ziet door groen glas heen. Want glas laat alles zien, ook wat erachter zit.

Ook de diepte van de inbouwdozen telt. Het glas komt een paar millimeter vóór de muur, en de dozen moeten zo zitten dat het stopcontact daarna netjes tegen het glas aan valt in plaats van erin weg te zakken. Ze moeten ook recht zitten. Een doos die een graad scheef staat, zie je op tegels nauwelijks. Op glas wel.

De elektricien stond een paar dagen later bij Daan en Sanne in de keuken. Hij heeft het linker stopcontact verplaatst, de doos voor de kap op de nieuwe hoogte gezet en alle dozen op de juiste diepte afgesteld. Daarna stuurden ze mij een foto met een rolmaat ertegen, en ben ik terug geweest om opnieuw in te meten.

Het schrift met ruitjes

Mijn advies aan iedereen met een glazen achterwand op de tekening is eigenlijk heel saai. Bedenk waar elk apparaat komt te staan voordat het glas besteld wordt, zet het met potlood op de muur en laat de elektricien Kerkdriel daar zijn dozen op afstemmen voordat ik kom. Waterkoker, broodrooster, koffiemachine, de lader van de telefoon. Daarna verschuift er niets meer.

Vorige week werd het glas bij hen geplaatst. Sanne stuurde een foto, ’s avonds genomen, met de ledstrip onder de bovenkasten aan. Drie strakke stopcontacten in een groene spiegel. In mijn schrift staat bij die keuken nu twee keer dezelfde tekening, waarvan de eerste met een dikke streep erdoor.