Ons kookeiland in Eerbeek begon met een gat in de vloer

nds afgelopen dinsdag zit er een rond deksel in onze keukenvloer, zo groot als een schoteltje, precies op de plek waar over drie weken het kookeiland komt. Mijn dochter van negen noemt het het luik naar de kelder. We hebben geen kelder. Er lopen alleen twee buizen onder, en die hebben me meer hoofdbrekens gekost dan alle twijfels over fronten en grepen bij elkaar.

Een eiland staat nergens tegenaan

Toen we in het voorjaar de tekening van de keukenzaak kregen, was ik vooral verliefd op het idee. Koken met je gezicht naar de kamer, de kinderen aan de overkant met hun huiswerk. Wat ik niet had bedacht: een muur heeft stopcontacten, een eiland heeft niks. De inductieplaat, een paar stopcontacten voor de waterkoker en de staafmixer, de forse afzuigkap erboven, alles moet ergens vandaan komen. Bij een eiland haal je de stroom door de vloer naar boven.

Ons huis staat een paar straten van de Coldenhovensebrug, een woning uit de jaren zeventig met een kruipruimte waar je op je buik doorheen kunt. Dat bleek een geluk. De keukenmonteur zei bij het inmeten eerlijk dat hij de stroom niet aanlegt. Hij sluit aan op wat er ligt, maar wat er moet liggen, en waar precies, is werk voor iemand anders. Dus zat ik op een zaterdagochtend in september met thee en de keukentekening op schoot te zoeken naar een elektricien Eerbeek, iemand die even kon langskomen als er iets niet klopte.

Op de centimeter

De man die kwam, liep eerst met de tekening door de keuken en plakte met tape een kruis op de oude tegels. Toen verdween hij in de kruipruimte. Zijn eerste vraag verraste me: waar komt de plint van het eiland precies, en wat zit er in de kast erboven? Zit de vloerdoos een paar centimeter verkeerd, dan komt de kabel uit tegen een zijwand of onder een lade die niet meer dicht kan. Een telefoontje met de keukenzaak later lag er een tweede tapekruis, iets meer naar links.

De kookplaat krijgt een eigen, zware aansluiting, een perilex, en die zet hij liever niet op dezelfde groep als de stopcontacten waar straks de waterkoker in gaat. Daarom gingen er twee leidingen omhoog, elk in een eigen buis. De stopcontacten komen in het zijpaneel bij de barkrukken. Ik wilde eerst zo’n exemplaar dat uit het werkblad omhoog komt, maar hij was er geen fan van. Kruimels en water vinden de weg naar binnen, zei hij, zeker bij iemand die het aanrecht afneemt zoals ik.

En dan het plafond

De afzuigkap was het lastigste stuk. Boven het eiland komt een verlaagd stuk plafond, een soort koof, en daarin loopt nu een kabel vanaf de oude lamp boven de eettafel naar een stopcontact voor de kap. Bedienen gaat met de knoppen op de kap of via de kookplaat, want die twee praten met elkaar. Zo’n kap weegt nogal wat, dus er werd meteen gekeken waar de bevestiging kon zonder dat iemand later door die kabel boort.

Wie in het dorp aan een kookeiland denkt, zou ik één ding meegeven: laat de keukentekening en een elektricien Eerbeek elkaar ontmoeten voordat de nieuwe vloer erin gaat. Achteraf een buis onder een gelegde vloer door krijgen, daar wordt niemand vrolijk van.

Drie weken wachten

Het is half oktober. De eikels ketsen op het dak van de schuur, de tegelzetter heeft keurig om het deksel heen gewerkt en de kasten staan in dozen in de garage, tot aan het plafond. Elke ochtend loop ik er zijwaarts langs naar de auto.

Het mooiste deel van onze keuken zie je straks niet. Het zit onder de vloer, in een kruipruimte waar ik zelf nooit kom, en in een koof boven mijn hoofd. Als het eiland er staat en ik voor het eerst een ei bak met mijn gezicht naar de kamer, weet ik in elk geval waar de stroom vandaan komt.