Een kraan met kokend water in een keuken van dertig jaar oud

Dat ding gaat er pas in als er een stopcontact in het kastje zit,” zei de jongen van de keukenzaak, en hij legde zijn rolmaat op het aanrecht alsof daarmee alles gezegd was. Mijn vrouw keek mij aan. Ik keek naar het kastje onder de gootsteen, met de afvalemmer, groene zeep en een vergeten muizenval.

Wij wonen sinds 1994 in Groenlo-Zuid. De keuken kwam er een paar jaar later in, eiken met van die gebogen deurtjes, en we hebben hem nooit vervangen omdat hij het gewoon doet. Maar Riet had bij onze dochter in Lichtenvoorde een kraan gezien waar kokend water uit komt, en sindsdien was de waterkoker in haar ogen een ding uit de vorige eeuw. Wat ik op zich niet kon tegenspreken.

Twee wensen in één kastje

Er speelde nog iets. Onze cv-ketel hangt op zolder, en voordat er warm water uit de keukenkraan komt, heb je een halve emmer koud water laten weglopen. Dus als we toch bezig waren, wilde ik er meteen een close-in boiler bij. Zo’n klein keteltje onder het aanrecht dat een paar liter warm water klaar houdt. Twee apparaten, allebei in datzelfde kastje, allebei met een stekker.

De jongen van de keukenzaak was heel duidelijk over wat hij wel en niet doet. Hij plaatst de kraan, boort zo nodig het gat in het werkblad groter, zet het reservoir en de boiler in de onderkast en sluit het water aan. Dan steekt hij de stekkers in het stopcontact. “Maar dat stopcontact leg ik niet aan,” zei hij. “En ik ga niet in uw meterkast kijken. Dat doet een elektricien.” Die moest er vóór zijn volgende bezoek geweest zijn.

Wat er in de meterkast zat

Ik heb toen op een woensdagavond, met de regen tegen de achterdeur, gezocht naar een elektricien Groenlo. Ik wilde iemand van hier, die weet hoe de huizen in onze buurt in elkaar zitten. Riet vond het eerst wat overdreven, een elektricien Groenlo laten komen voor één stopcontact in een kastje. Ze draaide bij toen er twee dagen later een man in de gang stond die eerst vroeg of hij zijn schoenen uit moest doen.

Hij keek in de meterkast en daarna in het kastje onder de gootsteen. Onze hele keuken hangt op één groep, vertelde hij: de koelkast, de oven, de magnetron en de stopcontacten boven het aanrecht. Een kokendwaterkraan trekt flink wat stroom als het reservoir opwarmt, en een boiler doet hetzelfde. Dat allemaal op die ene groep, terwijl Riet op zondag de oven aan heeft voor de rollade, daar was hij niet enthousiast over. Zijn voorstel was een aparte groep vanuit de meterkast naar de onderkast, met een geaard dubbel stopcontact.

Waar dat stopcontact precies kwam, vond ik interessant. Niet onderin, op de bodem van het kastje, maar hoog tegen de zijwand. Als er ooit een koppeling gaat lekken, staat je stopcontact niet in een plas, zei hij. Er was in de meterkast nog plek voor een extra groep, dus het bleef bij een ochtend werk en wat geboor door de keukenwand.

De kraan zelf

Een week later kwam de jongen van de keukenzaak terug. Hij zag het nieuwe stopcontact, zei “kijk, zo,” en was binnen anderhalf uur klaar. De muizenval is naar de schuur verhuisd, de groene zeep staat nu op de vensterbank.

Of je zo’n kraan echt nodig hebt, daar kun je over twisten, en dat doen Riet en ik ook nog weleens. Wie overweegt er een te nemen in een wat oudere keuken, zou ik wel aanraden om eerst iemand naar de groepen te laten kijken, voordat de keukenmonteur zijn rolmaat op het aanrecht legt. Dan hoeft niemand twee keer te komen.

Gisterochtend, het was nog donker en de toren van de Calixtus stak nauwelijks af tegen de lucht, zette Riet thee zonder op de waterkoker te wachten. Ik heb die waterkoker opgeruimd. Hij staat in de schuur, naast de muizenval.